Bez jutra

Bez jutra

Serce więźnie w ciężkim smutku, 
nie szukam już drogi do jutra. 
Codzienność skurczyła się, zszarzała, 
stała się obca i niedoskonała.

Stłukły się szkła różowych okularów, 
został tylko kontrast czerni i bieli. 
Jaki jest sens trwania w tym świecie, 
gdy każda myśl o lecie blednie?

Marzenia stały się tylko echem, 
wspomnienia – ciężarem, co dusi. 
Została cisza. 
Nie mam już nic.