Spokojnie

Spokojnie

siedzę 
z kamienną twarzą 
patrzę w niewiadome 
obca sobie samej

nieruchome ręce 
pozorny pokój pod skórą

tylko nie patrz mi w oczy 
bo zniknę – obudzona
zerwę się furią 
odbiegnę zlękniona 
gubiąc po drodze serce
myśli, smutki

skonam