Bezszelestnie

Bezszelestnie

To tutaj. 

Za krawędzią krzyku,

gdzie czas nie rzeźbi już twarzy.

Znalazłam spokój w samym środku nikogo,

tam, gdzie nic nie ma prawa się zdarzyć.

Najpierw oddałam lęk

 – był zbyt ciężki.

Potem kolory, imiona i daty.

Zostałam pusta, biała jak kamień,

wolna od każdej życiowej zapłaty.

Nie pytaj o drogę

– nie znam już kierunków,

stopy same wiedzą, gdzie kończy się ziemia.

Wchodzę w tę mgłę, w to miękkie objęcie,

w bezpieczną przystań czystego milczenia.

Nie jestem już echem

– nie jestem już ciałem,

nie szukam schronienia w kruchym, ludzkim domie.

Śmierć przyszła cicho, usiadła obok,

i ogrzała w swych chłodnych dłoniach moje dłonie.