Znów żyć

Znów żyć

Przestrzenie wyobraźni,
to ciche schronienie.
Gdy smutek nadchodzi,
uciekam w głąb myśli.
Tu włada magia.

Bujam w obłokach bezpiecznie,
śnię o czym tylko zamarzę.
Tworzę obrazy i chwile,
w których oddycham spokojem.
Tu nikt mnie nie zrani,
ani nie wyśmieje.

To azyl mojej duszy,
intymny i własny.
Mój tajemny zakątek,
gdzie wraca radość
i chęć, by znów żyć.