Okruch w szarości

Okruch w szarości

Moja wrażliwość nie szuka zbroi, 
stoi bezbronna w samym środku świata.
W gęstej szarości, która mąci horyzont,
jestem tylko drobiną istnienia.

Wiatr porywa mnie jak okruszek, 

podczas gdy świat biegnie, 
bojąc się pośpiechu. 
Szukam cienia ukojenia, 
choćby jednej szczeliny w tym pędzie.

Pytam o spokój prawdziwy i niemy, 

taki, który nie kłamie i nie zna ciężaru.
Może on drzemie w tym, co wszyscy pomijają,
ukryty głęboko pod warstwą gwaru.

Nie muszę walczyć, by stanowić całość. 

Wszechświat potrafi zmieścić się 
w tym, co wydaje się najmniejsze.

18 cze 2022