Zmęczona

 Zmęczona

Zmęczona twarz –

Widzę ją, pełną smutku,

Gdy niepostrzeżenie odwraca

Wzrok od wszechświata

Zmęczone oczy -

Załzawione i spuchnięte

Już nie dostrzegają tego,

Co na dłoni podaje świat

Skrzywione usta -

Wyblakłe, spierzchnięte

Wargi mocno zagryzione

W grymasie bezsilności

Odwraca się -

Ociera łzy

Chce w końcu dostrzec

Samą siebie

Pragnie widzieć, czuć i móc

Wstać, otrząsnąć się

I bez wstydu spojrzeć

W lustra blask.