Spokój otoczenia

Spokój otoczenia

Usiadłam nad brzegiem morza.
W zamyśleniu, 
wpatrzona w szarą ścianę mgły, 
która oddziela mnie od świata.

Ciepły powiew wiatru
rozczesuje mi włosy, 
podczas gdy wilgoć osiada na twarzy, 
mieszając się ze słonymi kroplami. 
W tym jednym punkcie 
smutek staje się jednością z naturą.

Ciszę mąci jedynie rytm fal
i głośne uderzenia serca
 – dwa tętna, które próbują się zestroić.
Moje myśli jeszcze galopują, 
karmiąc się wątpliwościami, 
szukając ratunku.

A jednak rzeczywistość 
zaczyna mnie otulać czułym cieniem. 
Przynosi ulgę. 
Spokój, który panuje wokół, 
powoli, kropla po kropli, 
rozpuszcza mój niepokój w niebycie.

Wierzę, że wszystko się ułoży. 
Mgła w końcu opadnie, 
odsłaniając inne spojrzenie na to, co będzie.