Pierwsze pęknięcie ciszy

Pierwsze pęknięcie ciszy

Znasz ten moment. Nie jest jeszcze głośno,
Świat ma wciąż swoje zwykłe, szare ramy.
Ale kawa smakuje jakoś zbyt radośnie,
A sny... sny stają się krótkimi przerwami.

Nagle kolory w oknie są zbyt ostre,
Jakby ktoś podkręcił kontrast w twojej głowie.
Myśli nie płyną – zaczynają biec po moście,
Który dopiero budujesz w każdym nowym słowie.

To jest ten wiatr. Jeszcze ciepły i miły,
Szepcze ci do ucha: "Możesz góry przenosić".
Czujesz, jak w palcach budzą się ukryte siły,
A sen staje się gościem, którego nie trzeba prosić.

Uważaj na ten blask. Na to nagłe „teraz”,
Gdy każda idea wydaje się być złotem.
Gdy dłoń po telefon sięga zbyt wiele razy,
By światu ogłosić swój wielki powrót z powrotem.

Zatrzymaj się. Poczuj pod stopami twardą deskę.
To nie jest natchnienie. To iskrzy twój lęk.
Pociągnij hamulec. Namaluj grubą kreskę,
Zanim ten cichy szum zmieni się w wielki huk i pęk.

Wybierz dziś nudę. Wybierz szklankę wody.
Wybierz powolny oddech i zwykły, nudny krok.
Bo ten piękny wiatr, co obiecuje ogrody,
To ten sam, który za chwilę... rzuci cię w głęboki mrok.







*system wczesnego ostrzegania „M” –moja supermoc