Nieposkromiona (morzu)

Nieposkromiona

Nie szukaj mnie w płytkich, bezpiecznych zatokach,
Gdzie woda leniwie obmywa piach stóp.
Ja mieszkam tam, gdzie sztorm 
W huku fal kładzie kres wszelkich prób.

To we mnie grzmi. To we mnie narasta
Ta siła, co nie zna łańcuchów ni tam.
Jestem jak fala, co wdziera się w miasta,
By zabrać, co martwe, i rzucić do bram.

Adrenalina – to błękitny płomień,
Co parzy mi krew, gdy nadchodzi mój czas.
Nie znam zmęczenia, nie szukam schronienia
Mam w sobie ten bezkres, co nie chce zapomnienia

Jestem żywiołem. Jestem kręgosłupem
Każdego wiru, co wciąga pod spód.
Moje zwycięstwo nie kończy się łupem,
Lecz tym, że czuję ten morski, gęsty chłód.

Rozbijam się o skały, by powstać na nowo,
Rozpylam swe życie w brylantowy pył.
Moja moc nie jest obietnicą, lecz słowem,
Które wykrzyczysz... gdy braknie ci sił.

26.02.2026 Morzu i mojej "M"