Siła słońca

Siła słońca

Słońce, słońce, bez końca i miary,
rozlane złotem na słonej fali.
Rozpuszcza lęki, dawne koszmary,
wszystko, co w środku kiedyś się pali.

Niebo się kłania nisko nad wodą,
błękit tak czysty, że aż nierealny.
Mewy się bawią własną swobodą,
kreśląc na wietrze taniec pochwalny.

Słońce dotyka, piórkiem twarz muska,
Ocieplając karmi spragnioną skórę,
Rozjaśnia i pęka jak złota łuska,
Uspakaja na świat patrząc z góry.

Wiatr opowiada historie bez słów,
o tym, że można po prostu trwać.
Nie trzeba planów, nie trzeba snów,
wystarczy słońcu twarz swą dać.

Horyzont jest linią, co wszystko wybacza,
gdzie woda z niebem w uścisku się plecie.
Tu żaden smutek drogi nie wyznacza,
jesteś najwolniejszym duchem na świecie.

Piasek pod stopami – ciepły i miękki,
przesypuje czas przez palce powoli.
Świat jest MELODIĄ, co nie zna udręki,
CISZĄ, co koi to, co jeszcze boli.

5.05.2025
*Słońce - życiodajna siła