Pomiędzy

Pomiędzy

Jestem rozdarta między dwa światy. 
Wiem, że to, co minęło, nie wróci, 
a nieznane budzi lęk.

Boję się każdego dnia, 
każdej minuty i oddechu, 
bo nie znam kierunku.

Przeszłam przez ból,
łzy dawno już wyschły, 
a serce skostniało.

Zastanawiam się, jak długo potrwa ten stan. 
Uśmiecham się – to prawda.
Mam wokół przyjaciół, którzy dają mi siłę, 
dla których – być może – wciąż tu jestem.

A może żyję po prostu dla siebie? 
By w końcu pokonać zwątpienie
i uwierzyć, że nie stoję w próżni.

Nigdy nie twierdziłam, że jestem nieomylna. 
Mówią, że czas leczy rany, 
a ja po prostu trwam. 
Dla samego istnienia.