Bez celu

Bez celu

Idę przed siebie, choć nie pytam o drogę

Zostawiam za plecami każdy znany szept

Nie niosę w dłoniach mapy, którą zgubić mogę

Nie szukam portu, to zły koncept jest

Tu każdy kamień pod stopą jest nową historią

A wiatr nie wieje „dokąd”, lecz po prostu „jest”

Dni się nie liczą, nie błyszczą żadną Victorią

Są jak niespieszny, łagodny, bezgłośny gest

Nie czekam na metę, na wstęgę, na oklaski

Cieszę się kurzem, co osiadł na starych butach

Świat traci ostre krawędzie, zdejmuje maski

Gdy nie gonię za jutrem w pośpiesznych minutach

Droga bez celu jest jak rzeka bez ujścia

Która się rozlewa szeroko, skały nie chce drążyć

Najpiękniejsze są te nagłe, nieplanowane wyjścia,

Gdzie początek jest wszystkim, a nie ma co kończyć

Bo kiedy nie musisz dojść nigdzie o świcie

Każdy krok staje się domem, co w ruchu trwa

W drodze bez celu odnajdujesz życie

Które nie pyta o sens, lecz po prostu gna