Ziarnista chwila

Ziarnista chwila

Spaceruję krawędzią świata,
tam gdzie mokry piasek ustępuje pod stopami. 
Schylam się po drobne dary, 
układam w dłoniach historię morza: 
chropowaty kamyk, 
muszlę, która jeszcze drży od szumu, 
patyk wyrzeźbiony przez sól i czas.

Dotykam ziemi w jej najczystszej postaci, 
przesypuję ziarnistą chwilę między palcami. 
A potem zanurzam dłoń w chłodzie, 
moczę palce w słonej wodzie, 
by poczuć na skórze pieczenie życia.

Nie szukam skarbów, 
szukam siebie w tym dotyku – 
między suchym lądem a tym, co nieogarnione.