Przystań

Przystań

Wewnątrz głowy gęstnieje tłum

Jednostajny szum splątanych wątków

Pytasz siebie, czy warto zrobić krok naprzód

Czy lepiej zastygnąć w bezpiecznym cieniu

W tym dziwnym, sennym zawieszeniu

Świt zadaje to samo pytanie: wstać czy nie? 

Gdy domowe ściany dają pewny grunt

A ta społeczność – cegła po cegle – 

Buduje dla nas wspólną przystań

Płyną obrazy, twarze i gesty

Mozaika marzeń i odebranych lekcji

Drugi człowiek staje się lustrem

W którym musisz się przejrzeć

Nawet jeśli boisz się własnego lęku

Nagle pojawia się ten jeden błysk

– Czyjś bezinteresowny, szczery uśmiech

On rozsuwa chmury i ucisza niepokój

Czujesz przepływ jasnej energii

I wiesz już, że to jest Twoje miejsce

Przestajesz pytać o drogę

Bo serce w końcu odnalazło swój rytm

W jednym prostym geście i cieple spojrzenia

Odkrywasz ukryty sens przeznaczenia

21.02.2026