Budzi się nurt

 Budzi się nurt

 

Srebrzysta wstęga, chłodna jeszcze, drży,

Zrzuca z ramion resztki sinej kry.

Wierzby płaczące, w zielonym puchu,

Szepczą o słońcu w radosnym ruchu.

 

Nurt wezbrał nagle,

głośniej uderza

O brzeg piaszczysty i o kark zwierza,

Co przyszedł wypić pierwszy łyk wiosny,

 

W trawach zbudzonych, rześki i radosny

Złote kaczeńce kłaniają się świtem.

Bielą zawilców lśnią cienie pod olchą,

Gdy zięba z falą pieśń nuci wspólną.

 

Ziemia nie drzemie, oddycha głęboko,

Para się wznosi pod słońca oko.

Ono zaś grzeje coraz śmielej,

By świat ubrać w jasną niedzielę.

 

Woda ucieka, lecz życie powraca,

Cierpliwa, czuła, wiosenna to praca.