Poranny oddech rzeki

Poranny oddech rzeki

Srebrzysta mgła drży nad lustrem wody,
podczas gdy słońce niespiesznie opuszcza pościel horyzontu.
Miasto trwa jeszcze w półśnie, uwięzione w świcie,
zanim jasny blask ostatecznie rozświetli krańce świata.
W tafli rzeki, płynącej miarowo niczym senny czas,
złote odbicie rozpoczyna swoją niemą grę.
Kaczki suną z nurtem, nie znając wyznaczonych tras,
gubiąc resztki mgły w błękitnej, gęstej ciszy.
A brzegiem, gdzie zima odcisnęła swój trwały ślad,
suche liście szeleszczą pod czułym dotykiem wiatru.
Lecz spójrz niżej – świat właśnie ulega przemianie:
przebiśnieg podejmuje walkę z chłodnym jeszcze cieniem.
Nieśmiało unosi głowę ku górze,
wypatrując słońca, które karmi go swoim ciepłem.
Pokornie prosi o każdą kroplę światła,
czekając, aż wiosna głośno zaalarmuje całą naturę.
Choć zgiełk ulicy zaczyna już tętnić w oddali,
tu, przy samym brzegu, czas wciąż jeszcze zwleka.
W promieniach słońca, które mętni się w nurcie,
budzi się życie.
Budzi się rzeka.


O słońcu, które leniwie wstawało nad Słupią w Słupsku , 10 dzień "T"