Cierpliwy rzeźbiarz

Cierpliwy rzeźbiarz

Moje ciało stało się obce i ciężkie,
każdy ruch więzi sieć chorych nerwów.
To już nie dom, a ciasna klatka,
w której tętno boleśnie obija się o kości.

Ból nie krzyczy – on pracuje w ciszy.
Jest jak cierpliwy rzeźbiarz,
który odrzuca kolejne warstwy radości,
aż zostanie tylko surowy fundament:
czyste, twarde istnienie.

Dni sypią się przez palce jak popiół,
godziny tracą swój dawny rytm.
Zastępuje go miarowy przypływ i odpływ
tępego ucisku pod skórą.

A jednak w tym trwaniu rodzi się jasność.
Gdy zostaje już tylko cierpienie,
człowiek na nowo odkrywa ciężar własnej dłoni
i kruchą godność każdego oddechu,
który mimo wszystko nie chce przestać trwać.

23.04.2026 Ból kręgosłupa