Mam czas... WRESZCIE nowy poczatek

Mam czas... WRESZCIE

Zgiełk zdarzeń zastyga w bezdechu,
a światło, które parzyło mnie jak pożar,

staje się wspomnieniem.
Przez lata biegłam przez dni..

które NIE BYŁY MOJE!
Niosły cudze barwy i śmiech,

które nie dawały radości.

To, co wydawało się siłą,

było tylko drżeniem moich rąk,
pośpiechem,

w którym gubiłam własny oddech.
Dziś chowam jaskrawe MASKI

głęboko w szufladzie –
już nie muszą mnie chronić.

Teraz odnajduję smak spokoju.
Zdejmuję ciężar z ramion

i z czułością pozwalam sobie
na to, by po prostu NIE MUSIEĆ!
Bycie sobą

to nie wspinaczka na szczyt,
ale CHWILA WYTCHNIENIA

przy otwartym oknie...

OPIEKUJĘ SIĘ SOBĄ tak,

jak dba się o kogoś bliskiego,
kto po bardzo długiej podróży

wreszcie wrócił do domu.
Piję herbatę, słucham bicia serca

i tam, gdzie kiedyś była przepaść...

teraz czuję bezpieczny brzeg.

To nie jest koniec!

To łagodny początek!
Bez pośpiechu!

I bez lęku o jutro!

WRESZCIE MAM CZAS
by po prostu... bezpiecznie być.

o mnie