Marsz z chorobą

Marsz z chorobą

Dzień i noc straciły swoje dawne granice.

Poranki witam z obowiązku, nie z radości,

wypełniając puste godziny mechanicznym ruchem.

Świat oczekuje, że przetrwam, więc trwam,

choć z każdym krokiem ubywa mnie w sobie.

Dla innych wciąż mam ciepłe słowo i dłoń.

Noszę ten ciężar tak, by nikt nie zauważył,

że pod maską spokoju kryje się bezimienny lęk.

Współczuję całemu światu, zapominając o sobie,

zagubiona w labiryncie własnego wyczerpania.

Ukrywam to imię, którego boję się wypowiedzieć.

Udaję, że to tylko gorszy moment, zwykłe zmęczenie,

choć pustka w klatce piersiowej stale rośnie.

Głośno milczę, mając nadzieję na ratunek,

którego sama nie potrafię nawet nazwać.

Zegary mierzą czas, który stracił już sens.

Przyszłość stała się zbyt ciężka, by o niej myśleć,

a przeszłość parzy wspomnieniem dawnej siły.

Nie mam dziś odwagi, by marzyć o słońcu.

Wystarczy mi przetrwać do kolejnego zmierzchu.

To nie jest droga, którą sama wybrałam.

To marsz we dwoje – z nią, u mojego boku.

31.07.2026