Sadziec konopiasty prawdziwy magnes na motyle

Sadziec konopiasty prawdziwy magnes na motyle

Okres kwitnienia: lipiec-wrzesień
Pokarm: nektar i pyłek
Stanowisko: słoneczne
Gleba: wilgotna, żyzna

Tam gdzie więcej wilgoci, niekoszona łąka, brzegi wód, rowy, zarośla tam często można spotkać tę rodzimą bylinę z rodziny astrowatych, czyli sadziec konopiasty.

Budowa: Łodyga prosta, w kolorze czerwonawa, rozgałęziona u góry, tam też króciutko owłosiona. Wysokość osiąga między 50 a 170 cm. Łodyga jest gęsto ulistniona. Liście dłoniasto trójdzielne, lancetowate, naprzeciwległe. Długość liści to 5-15 cm, a ich szerokość zawiera się między 1 a 4 cm. Kwiaty w gęstych baldachogronach o średnicy około 7 cm, na które składają się małe 3-7 kwiatowe koszyczki, w kolorze różowym, bladoróżowym i rzadziej białym. Kwiaty rurkowate obupłciowe.

Roślina jest zarówno pyłkodajna i nektarodajna.

Sadziec konopiasty można rozmnażać poprzez wysiew nasion wiosną lub przez podział jesienią. Sama radzi sobie rozsiewając nasiona dzięki podmuchom wiatru.

Uroda sadźca konopiastego sprawia, że pojawia się na kwietnych rabatach. Na glebie wilgotnej, przepuszczalnej, bogatej w wapno będzie sobie znakomicie radził. Po przekwitnięciu można pamiętać o ucięciu kwiatostanów. Choć może ona nas cieszyć jeszcze po przekwitnięciu widokiem pięknych puszystych nasion, które uniesie wiatr. Jest rośliną mrozoodporną.

Często na kwiatach sadźca konopiastego można spotkać posilające się nektarem motyle. 

Dostojka malinowiec 

Na zdjęciu poniżej znajduje się dostojka malinowiec (Argynnis paphia), znana również w Polsce pod tradycyjną nazwą perłowiec malinowiec.

To jeden z największych i najpiękniejszych motyli dziennych spotykanych w naszych lasach, należący do rodziny rusałkowatych.

Jak go rozpoznać?

Ubarwienie: Charakteryzuje się jaskrawym, pomarańczowo-rudym kolorem skrzydeł, na których widnieje gęsty wzór czarnych plamek i linii.

Dymorfizm płciowy: Na fotografii widoczny jest samiec. Można to poznać po wyraźnych, grubych, ciemnych kreskach biegnących wzdłuż żyłek na przednich skrzydłach – są to tzw. pasma zapachowe (łuski androkonialne), które służą do wabienia samic.

Spód skrzydeł: Choć tutaj tego nie widać, od spodu jego tylne skrzydła mają oliwkowozielony odcień z pięknymi, srebrzystymi smugami (stąd angielska nazwa tego motyla: Silver-washed fritillary).

Motyl na zdjęciu pożywia się nektarem z różowo-fioletowych kwiatów sadźca konopiastego . To charakterystyczna roślina wilgotnych polan i obrzeży lasów, która jest prawdziwym magnesem na te owady.

Rusałka pawik 

Na zdjęciu znajduje się rusałka pawik (Aglais io, dawniej Inachis io), jeden z najbardziej znanych i charakterystycznych motyli w Polsce.

Rozpoznasz go przede wszystkim po dużych, niebiesko-czarnych plamach przypominających „pawie oczka” na czerwono-rdzawych skrzydłach. Te wzory służą mu do odstraszania drapieżników (np. ptaków), ponieważ udają oczy znacznie większego zwierzęcia.

Motyl na zdjęciu spija nektar z kwiatostanu sadźca konopiastego, który jest jedną z jego ulubionych letnich roślin spiżarniowych.

Gąsienice: Larwy tego gatunku są czarne z białymi kropkami i kolcami, a żywią się niemal wyłącznie liśćmi pokrzywy zwyczajnej.

Zimowanie: Rusałki pawiki zimują jako dorosłe owady w strychach, piwnicach czy jaskiniach, dlatego są jednymi z pierwszych motyli, jakie można zobaczyć wczesną wiosną.

Rusałka admirał

Na tym zdjęciu poniżej uwieczniłam rusałkę admirała (Vanessa atalanta). To jeden z najbardziej eleganckich i łatwych do rozpoznania motyli w Europie.

Ubarwienie: Na aksamitnoczarnym tle jego przednich skrzydeł wyraźnie odznacza się szkarłatnoczerwona lub pomarańczowa skośna przepaska oraz białe plamki na wierzchołkach. Na tylnych skrzydłach również ma czerwony pasek brzegowy.

Złożone skrzydła: Gdy admirał zamknie skrzydła, ich spód ma maskujące, brązowo-szare wzory, przypominające korę drzewa, co chroni go przed drapieżnikami.

Ciekawostka o tym gatunku: Admirał to prawdziwy motyl-wędrowiec. W przeciwieństwie do rusałki pawika czy cytrynka, większość admirałów widzianych w Polsce latem przylatuje do nas wiosną z południa Europy (a nawet z Afryki Północnej). Jesienią ich kolejne pokolenie rusza w drogę powrotną na południe. 

Latolistek cytrynek

Na tym zdjęciu widoczny jest latolistek cytrynek, nazywany też często po prostu cytrynkiem (Gonepteryx rhamni). To jeden z najbardziej charakterystycznych i najdłużej żyjących motyli w Polsce.

Kształt skrzydeł: Jego skrzydła idealnie imitują liść – mają wyraźne „unerwienie”, a ich brzegi są ostro zakończone. Gdy motyl siada i składa skrzydła, staje się niemal niewidoczny wśród roślinności.

Kolor: Jasny, zielonkawo-żółty odcień skrzydeł ze zdjęcia sugeruje, że to samica. Samce tego gatunku mają znacznie bardziej intensywną, jaskrawożółtą (cytrynową) barwę.

Plamki: Na środku każdego skrzydła znajduje się maleńka, pomarańczowo-brązowa kropka. Podobnie jak rusałka pawik z poprzedniego zdjęcia, ten osobnik również pożywia się na nektarze sadźca konopiastego. Cytrynki słyną z tego, że potrafią przeżyć jako dorosłe owady nawet do 10-12 miesięcy, spędzając zimę w ukryciu pod opadłymi liśćmi lub w gęstym bluszczu.