Złota orkiestra

Złota orkiestra

Słyszę od rana, jak jesień brzmi w oknie,

Szuraniem liści na mokrym chodniku. 

Wiatr w strunach kropel rzęsiście już moknie,

Szumi i lato zamyka w koszyku.

Gawrony krzykiem witają poranek, 

Gwiżdże wiatr wolny w zakątkach ogrodu. 

Odpływa cisza, gdy biorę mój dzbanek, 

Z lipy i róży pić napar w czas chłodu.

Stukają cicho żołędzie o ziemię, 

Słucham, jak deszczu piosenka wciąż trwa. 

Świat pełen szmerów powoli już drzemie, 

Gdy wiatr na szybach sonatę swą gra.

Skrzypią gałęzie i dudni już rynna, 

Szeleści mój płaszcz, kiedy wchodzę do sieni. 

Wracam do domu, gdzie nuta rodzinna 

Ciepłem, spokojem mój wieczór odmieni.

A kiedy zmierzch już firanki zasnuje, 

Ogień w kominku wesoło zaskacze. 

Ja gęsty imbir w herbacie poczuję, 

Gdy wiatr za oknem deszczem zapłacze.

W takt kropel deszczu i ognia mruczenia, 

Gdy świat za oknami poddaje się snom, 

Wsłuchana w tę cichą pieśń ukojenia, 

Zamykam powieki i wtapiam się w dom.

21.10.2026