Orbita wspomnień

Orbita wspomnień

Piszę do Ciebie
Zawieszona w dziwnej czasoprzestrzeni, 
gdzie grawitacja przestała istnieć. 
Moje samotne serce gna przed siebie 
bez opamiętania,
a ja wiruję wśród rotacji gwiazd, pewna, 
że to właśnie dla mnie zatrzymał się czas. 

Nie dotykam już ziemi – 
wystarcza mi jej mały skrawek pod stopami,
by czuć się panią wszechświata.
W tym pędzie nagle truchleję,
 bo wszędzie widzę Twoją twarz. 

Niebo rozstąpiło się przed moją euforią, 
umilkł wiatr, a ja jestem wreszcie szczęśliwa.
Poczuj to razem ze mną – ten zapach,
smak pocałunku i głośne westchnienie, 
które rozsadza mi pierś.

Ale potem przychodzi chłód. 
W jednej sekundzie zrozumiałam, 
że ta cała podróż to tylko wspomnienie, 
a ja znów gonię za cieniem, którego nie ma.

*Mojej „M”
29.07.2019