Wieczny ruch

Wieczny ruch

To nie jest bieg, który męczy – to pulsowanie,
którego nie da się wyłączyć, bo jest samym życiem.
Moja natura nie zna punktu statycznego,
jestem rzeką, która zapomniała, czym jest brzeg,
i stała się czystym pędem przez nieskończoność.
W tym wiecznym ruchu nie ma miejsca na osad.
Wszystko, co ciężkie, co próbowałoby mnie zatrzymać,
zostaje rozproszone w białej pianie energii.
Patrzę z góry na ląd, który desperacko trzyma się gruntu,
podczas gdy ja jestem samą zmianą,
nieuchwytną jednością z wiatrem i światłem.
Nie czekam na jutro, bo moje „teraz” jest falą,
która właśnie się wznosi, by nigdy nie opaść do końca.
Moim domem jest odległość, moim spoczynkiem – rytm.
Jestem siłą, która oddycha przestrzenią,
surowym, autentycznym ruchem,
który nie potrzebuje celu, by być spełnionym.

Mojej "M"