Słupia bajkę opowiada

Wodne stwory

Między drzewami w głębi coś lśni

To rzeka w słońcu pięknie się mieni

Ej, Ty Rzeko… płyniesz szybko tak

Zmieniasz swojego biegu szlak

Kajakiem tniemy wodę naprzód

Nie czekając, aż zdarzy się cud

A cud się nie zdarza, lecz prawda jest taka:

Słupia nam snuje bajkę o szlakach

.... Płyniemy z ciekawością tak

Muskam swą wodą korzenie drzew

W nurt ich gałęzie rzucają cień

Nie, to nie gałęzie – czy macie pojęcie?

To wodne stwory mają zajęcie!

Nie myślcie tylko, że to są zmory

To nasze swojskie, rzeczne lokatory

Płyniemy tam, gdzie wzrok nie sięga

Rzeka to nasza lokalna potęga

.... Płyniemy wspaniale tak

Płynę spokojnie, a czasem wartko

Gnać do Bałtyku naprawdę warto

Białą fryzurą otulam drzewa

Które nad brzegiem czas już prześpiewał

Lecz Ty steruj kajakiem rozważnie

By konary Cię nie chwyciły odważnie

Jak wąż się wiję, a wodne stwory

Uczą pokory przez kręte tory

To one tworzą dla nas przeszkody

Na i pod taflą chłodnej wody

By dodać smaku wielkiej przygody

.... Płyniemy spokojnie tak

Kołyszą się i kąpią te wielkie stwory

Towarzystwa łakną rzeczne potwory

Wyciągają ręce wijące i długie

Wszystko wydaje się dziwne i złudne

One po prostu umierają z nudy,

Chcą się pobawić, te wielkoludy!

Splotły z gałęzi podwodne groty

Więc nie wpadnij do wody z głupoty!

... Płyniemy rozważnie tak

Na brzegu pan Bóbr i Pani Bobrowa

Czekają, aż fala wezbrana i nowa

Zakryje zwalone pnie oraz krzewy

By mogły się oddać swej pasji bez przerwy

W odmętach rzeki, w wielkiej tajemnicy

Gryzą konary jak pracoholicy

Czy naszym stworom to się spodoba?

Cóż, dla nich też to zabawy swoboda

.... Płyniemy zadziwieni tak

W trzepoczącej trzcinie, co chyli się nisko

Czapla ma swoje stanowisko.

- „Jakaż ona piękna i urodziwa!”

Krzyknęły stwory, a ptak się podrywa

Zerkając w dół z wielką ciekawością

Bawi się z wiatrem w berka z radością

.... Płyniemy szczęśliwi tak

Przybieram w siłę, gdy pada deszcz

Opadam, gdy susza poczuje dreszcz

Stwory wciąż plotą swoje gałęzie

Ja je nakrywam wodą zawzięcie

A ryby w chowanego się z nimi bawią

Bo w tym gąszczu bezpieczniej się jawią

Nam też nie straszne wodne stwory

Znamy ich psoty i znamy humory

I tak się kończy moje bajanie

Choć Was zapewne ciekawi 

Co jeszcze się stanie

I chociaż bajka ta 

Zdaje się nie mieć końca

My powiosłujemy razem 

W stronę zachodzącego słońca...

Bajka o naszym kajakowaniu na rzece Słupi 18.08.2024