Gra we mnie muzyka

Gra we mnie muzyka

Dzisiaj gra we mnie muzyka, której nie zna nikt, 
symfonia bez dyrygenta, radosny, dziki rytm. 
Krew to nie osocze, to musujący szampan w żyłach, 
każda komórka krzyczy, że wreszcie się obudziła.

Nie idę – ja płynę nad szarym chodnikiem, 
każde spojrzenie nieznajomego jest moim wspólnikiem.
Świat wyostrzył krawędzie, nasycił kolory, 
zniknęły lęki, zniknęły dawne potwory.

Myśli to setka ptaków wypuszczonych z klatki,
Słowa to wodospad, co nie zna zapadki.
Sen? To przeżytek, strata cennego czasu,
Skoro mogę stać się echem wielkiego lasu.

Mam tysiąc pomysłów, każdy genialny i złoty,
nie ma przeszkód, nie ma trudu, 
nie ma już roboty. 
Jestem słońcem, co własnym blaskiem się karmi, 
generałem bez wojska, lecz z siłą armii.

Ale gdzieś z tyłu głowy, w tym pędzie szalonym, 
drży cicha obawa przed dzwonem pogrzebowym. 
Bo muzyka gra głośno, do utraty tchu, 
aż struny pękną z nadmiaru tego snu na jawie.

Lecz póki co trwam – w tej jaskrawej chwili, 
zanim się cisza i mrok znów o mnie upomni.