Samotnia sumienia

Samotnia sumienia

W drodze do samotni,
w melancholii, co gęstnieje
aż po granice zwątpienia –
uciekam przed ostrym
konturem świata.

Czuwając w mroku sumienia,
czekam na nieodgadnione;
w cichej i chłodnej
niezależności.

A los – jak szept wróżby
i nagłe życzenie –
staje się jedyną miarą
mojego istnienia.