Siła słońca

 Siła słońca

​Słońce, słońce, bez końca i miary,
rozlane złotem na słonej fali.
Rozpuszcza lęki, dawne koszmary,
wszystko, co w środku kiedyś się pali.

Niebo się kłania nisko nad wodą,
błękit tak czysty, że aż nierealny.
Mewy się bawią własną swobodą,
kreśląc na wietrze taniec pochwalny.
​

Pocałunek wiatru
​DOTYK – jak piórko, co twarz mi muska,
​CIEPŁO– co karmi spragnioną skórę,
​JASNOŚĆ – co pęka jak złota łuska,
​SPOKÓJ - co patrzy na świat z góry.
​

Wiatr opowiada historie bez słów,
o tym, że można po prostu trwać.
Nie trzeba planów, nie trzeba snów,
wystarczy słońcu twarz swą dać.

​Horyzont jest linią, co wszystko wybacza,
gdzie woda z niebem w uścisku się plecie.
Tu żaden smutek drogi nie wyznacza,
jesteś najwolniejszym duchem na świecie.
​

Piasek pod stopami – ciepły i miękki,
przesypuje czas przez palce powoli.
Świat jest MELODIĄ, co nie zna udręki,
CISZĄ, co koi to, co jeszcze boli.
​

*Słońce - życiodajna siła