Lot nad bezkresem

Lot nad bezkresem 

Z wysoka widzę, jak drży Twoja tafla

Jak wielka, błękitna, ruchoma szata

Dla innych jesteś otchłanią bez końca

Dla mnie – lustrem, co kradnie promienie słońca

Gdy szybuję nad Tobą, wolna i zuchwała

Znikają lęki i świat ten zbyt jest mały

Moja moc i Twój ogrom to teraz jedno ciało 

Wszystko, co trudne, nagle skruszało

W dole horyzont kłania się moim skrzydłom

Nie uwięziony żadnym ziemskim sidłom

Ty karmisz mój wzlot swoją wieczną potęgą

Będąc moją ziemią, niebem i życia otwartą księgą

* Mojej "M"