Rzeka otulona spokojem
Rzeka otulona spokojem
Płynie rzeka
otulona głębokim spokojem
otulona głębokim spokojem
woda przesiąknięta światłem
błyszczy, delikatnie drży w podmuchu wiatru
Na krawędziach ziemi
topnieje brzeg
kra spływa powoli
poddając się nurtowi
topnieje brzeg
kra spływa powoli
poddając się nurtowi
Słońce prowadzi wodę za rękę
aż do samego morza
gdzie w wielkim błękicie
wszystkie nurty zbratają się na zawsze
aż do samego morza
gdzie w wielkim błękicie
wszystkie nurty zbratają się na zawsze
Znikają granice między brzegiem a nieskończonością
rzeka traci swoje imię
stając się częścią bezmiaru
w którym cisza słońca spotyka się z głębią
rzeka traci swoje imię
stając się częścią bezmiaru
w którym cisza słońca spotyka się z głębią

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz