Zaczarowany ogród

Zaczarowany ogród

Nie potrzebujesz różdżki,
eliksiru czy czarów.
Nie musisz chodzić do wróżki,
czytać swoich koszmarów.

Znajdziesz ją w moim ogrodzie,
skryta poczeka też w życiu.
Bo magia wciąż nas otacza,
choć często czeka w ukryciu.

I zerka zza kępy agrestu,
w porannej rosie się chowa,
w zielonym, cichym szeleście,
gdzie jabłoń szepcze od nowa.

Mój ogród to zaklęć skarbnica,
choć nie ma tu czarnoksiężnika.
Tu zapach maciejki zachwyca,
a troska i pośpiech znika.

W płatkach piwonii puszystych,
w mchu, co otula kamienie,
błyszczy ten sekret wieczysty:
najprostsze, czyste wytchnienie.

Więc nie szukaj magii daleko,
gdy ziemia tętni pod stopą.
Za siatką, za miedzą, za rzeką –

Mój ogród jest jej krainą.