Skradziony bieg

Skradziony bieg

Byłam ruchem.
Przestrzenią, wiatrem, tętnem w skroniach.
Świat uciekał mi spod nóg,
gdy gnałam przed siebie, SILNA I WOLNA.

Dzisiaj moje ciało stało się moim wrogiem.

Zardzewiałe zawiasy, ogień w tkankach,
ból, który nie pyta o zgodę na obrót w łóżku.
Choroba powoli, metodycznie,
wymazuje mnie z mojego własnego życia.

Patrzę przez okno na pędzący świat.
Tam wciąż tętni mój dawny bieg,
tutaj została tylko tępa BEZSILNOŚĆ
i ciało, które stało się za ciasne na moje plany.

11.07.2026