Własna ścieżka

Własna ścieżka

Idę ścieżką własnych marzeń,
zanim zmierzch zdąży odebrać barwy światu.
Nie pozwolę, by obrazy w pamięci pokrył kurz,
choć Twoja obecność jest już tylko echem.

Bez ciężaru żalu i gęstej tęsknoty,
zwyczajnie, jakbym otwierała nowe okno,
dokonuję w sobie przełomu.
Uczę się odróżniać pragnienia od złudzeń.

Zakotwiczam myśli w tym, co jest teraz,
jutro zostawiając sferze wyobraźni.
Nawet jeśli przeszłość wciąż się ociąga,
przynosząc z wiatrem Twój znajomy zapach.

Szanuję Twój wybór i wolność,

nie chcąc roztrwonić tego, co we mnie dobre.
Przestaję biec za tym, co nieuchwytne,
idę na spacer z nadzieją pod rękę.

24.07.2026