Maska

Maska 

Gdzieś pod spodem jestem ja.

Lecz ta skorupa – twarda, lśniąca i obca –

jest dopasowana do oczu innych.

Nakładam ją rano jak ciężki kostium,

maluję na niej spokój, którego we mnie nie ma,

i uśmiech będący rzeźbą w zimnym szkle.

To moja konwersja – ucieczka w głąb.

Stoję obok, patrzę, jak ta postać mówi,

jak gestykuluje, jak sprawnie udaje życie.

Podczas gdy ja prawdziwa, drżąca i głodna tchu,

umieram w ciemnym korytarzu własnej czaszki.

Ta maska nie przepuszcza powietrza.

Zamyka mnie w próżni stłumionych dźwięków,

a dotyk świata dociera przez warstwę waty.

Patrzę przez wycięte otwory na oczy,

lecz nie czuję więzi z tym, co widzę –

wszystko jest filmem, na który nie mam biletu.

13.08.2026