Czasie, nie jesteś moim przyjacielem

Czasie, nie jesteś moim przyjacielem

Czasie, nie jesteś moim przyjacielem, 
choć mówią, że leczysz i dajesz ukojenie. 
Dla mnieś ty wrogiem, co w głowie sieje zamęt, 
z moich pogmatwanych myśli budując fundament 
pod gmach niepokoju, pod pęd oszalały, 
w którym okruchy spokoju na zawsze utonęły cały.

Biegnę, a Ty biczem sekund smagasz moje plecy, 
nie pozwalasz przystanąć, nie dajesz mi rzęsy 
zmrużyć choć na chwilę, by oddech złapać krótki. 
W Twoim kołowrocie topią się moje smutki, 
ale i radości tracą swój wyraźny kształt, 
stając się tylko echem, które skradł Twój gwałt.

Dziś oglądam się za siebie, z lękiem w sercu szczerym,
i widzę tylko mgłę, tam, gdzie były cele. 
Gdzie moje plany? Gdzie marzeń jasne tory? 
Zabrałeś je bezlitośnie w niepamięci otwory.

Jesteś złodziejem, co nie zostawia śladów, 

panem przemijania i cichych upadków. 
Bezlitosny... czasie, co wciąż naprzód rwie, 
zostawiając mnie z pytaniem: 
czy to jeszcze ja, czy już tylko Twój cień?

2.01.2022