Pomnik z moich rysów

Pomnik z moich rysów

Stoisz w ogrodzie, gdzie czas się zatrzymał,

pomiędzy pąkiem a martwym liściem.

Chciałabym wierzyć, że to tylko zima,

że Twoja cisza jest tylko przyjściem.

Lecz Ty trwasz w bezruchu, w szklanej gęstwinie,

patrzysz na mnie niemymi oczami.

Wszystko, co żyje, obok nas płynie,

tylko ten lęk – jak głaz między nami.

Boję się Ciebie. Tej twarzy bez drgnienia,

ust, co nie znają smaku oddechu.

Jesteś jak rzeźba z mojego imienia,

co nie zna płaczu ani uśmiechu.

Obawiam się jutra, bo cisza ta rośnie,

pochłania szelest traw i śpiew ptaków.

Ty milczysz dumnie, milczysz żałośnie,

nie dając żadnych do wyjścia znaków.

Ta cisza krzyczy głośniej niż burza,

drąży w mym sercu pusty korytarz.

Gdy się w Twym wzroku powoli zanurzam,

boję się tego, o co NIE pytasz.

* Duga Ja